Genel

BİR YOL ÖYKÜSÜ

N. Peseschkian

The Merchant and the Parrot

Fars mistisizmi sonsuz görünen uzun bir yolda yorgun argın yürüyen bir gezginden bahseder. Gezgin çeşit çeşit yükü sırtlanmıştır.Ağır bir çuval kum sırtında, büyük bir su matarası gövdesine sarılı. Sağ elinde, tuhaf biçimli bir taş, sol elinde iri bir kaya parçası. Boynunun etrafına eski bir değirmen taşı iple bağlanmış. Kumun üstünde sürüklediği, ucuna ağırlıklar bağlı paslı zincirler. Kafasının üstünde, adam yarısı çürümüş bir kabağı dengede tutmaya çalışıyor. Attığı her adımda zincirler şıngırdıyor. İnleyip sızlanarak, adım adım yürüyor ve kaderinin ve yorgunluğunun ona ettiği işkenceden şikayet ediyor. Yolu üzerinde, öğle sıcağında bir çiftçi ile karşılaşıyor. Çiftçi soruyor, “Yorgun gezgin, neden bu kaya parçasını taşıyarak kendine yük ediniyorsun?”. “Salaklık işte.” diyor gezgin “Ama bunu daha önce fark etmemiştim.” Sonra kaya parçasını fırlatıyor ve daha hafif hissediyor. Tekrardan, yolda uzunca bir süre yürüdükten sonra, bir çiftçi ile karşılaşıyor ve çiftçi soruyor, “Söyle bana yorgun gezgin, çürük kabağı kafanda taşıyarak neden kendine eziyet ediyorsun, arkandaki demir ağırlıkları neden zincirle sürüklüyorsun?” Gezgin cevaplıyor, “Bunu bana gösterdiğin için müteşekkirim. Kendime yaptığım şeyin farkında değildim.” Gezgin zincirleri çıkarıyor, kabağı da yola atıp parçalıyor. Tekrar, daha hafif hissediyor. Ama yol uzadıkça, yeniden çile çekmeye başlıyor. Tarladan gelen bir çiftçi şaşkınlıkla gezgini izliyor ve soruyor, “Güzel insan, sırtındaki çuvalla kum taşıyorsun, ama gideceğin yerde taşıyamayacağın kadar kum var. Ve koca mataran, sanki Kawir Çölünü geçecekmişsin gibi. Bunca zaman yanında bir nehir akıyordu, yolculuğun boyunca seninle olacaktır.” Bunu duyduktan sonra, gezgin matarasını yırtıp açıyor ve içindeki pis su yola dökülüyor. Sırtındaki çuvala bir delik açıyor. Düşünceli bir şekilde batan güneşe bakıyor. Son ışıklar doğrudan üzerine vuruyor. Kendine bakıyor, boynundaki değirmen taşını görüyor ve o anda eğri yürümesinin nedenini anlıyor. Taşı boynundan çıkarıyor ve nehre atabildiği kadar uzağa fırlatıyor. Yüklerinden kurtulmuş bir şekilde, akşam serinliğinde mola verebileceği bir yer aramaya koyuluyor.

Resim

BİR YOL ÖYKÜSÜ” için bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s